Η ζωη με εναν γάτο

14 εβδομαδες μετά

2008-06-29T14:56:00.002+03:00

Πανε 14 εβδομαδες τωρα κι ακομα δεν εχει εμφανιστει. Τα τηλέφωνα εχουνε σιγησει, λογικο, ητανε γυρω στα 35 τελικα οσοι ειπανε οτι τον ειχανε δει και γυρω στα 10 οι φάρσες. Αυτη επανω ειναι η τελευταια φωτογραφια που του έβγαλα και το βιντεο κατω ειναι τραβηγμενο τρεις μερες πριν χαθει (συγχωρεστε με που ειναι ετσι το βιντεο, το τραβηξα με το κινητο). Δεν ξερω αν θα γυρισει ποτέ τωρα πια, ξερω οτι τον περιμενω κι οτι ποτε δεν σταματαω να κοιταω στην περιοχη που χαθηκε και που πιστευω οτι ειναι. Παντα βγαινω στην βεραντα πολλες φορες μεσα στην μερα και καθε φορα που ακουω ενα νιαουρητο δεν ησυχαζω αν δεν δω το γατακι για να δω αν ειναι ο Λουπιν.
Μου λειπει πολύ. Ποτε δεν θα χωνεψω το γεγονος οτι έφυγε. Το μονο που σκεφτομαι τωρα ειναι να ειναι καλα εκει που ειναι, ασφαλης και να εχει την υγεια του. Κι αν τον πηρε κανεις σε καποιο σπιτι να τον αγαπανε και να τον φροντιζουνε, να του κανουνε ολα τα εμβολια, την στειρωση του και να τον ταιζουνε σωστα, να του κανουνε πολλα πολλα χαδια και να τον λατρευουνε οσο κι εγω. Αυτο θελω τωρα πλεον πιο πολυ απ'ολα, να ειναι καλα κι ας μην τον ξαναδω ποτέ. Γιατι τον αγαπησα οσο εναν φιλο. Και θα μου λειπει παντα...

Μια βδομαδα και μια μέρα

2008-04-05T17:21:00.002+03:00

Μια βδομάδα και μια μέρα λειπει πλέον ο Λούπιν μου.
Δεν εχω σταματησει ουτε μερα να ψάχνω και να τσεκάρω όσα τηλέφωνα μου έχουνε πάρει.
Ακομα αφηνω τροφή, άμμο υγιεινης και κάτι με την μυρωδια μου δεν διάφορα μέρη εδω γυρω για να μπορεσει να βρει τον δρόμο του γυρισμού πιο εύκολα.
Καθε βράδυ απο τότε που έφυγε τον βλέπω στο όνειρο μου. Και κάθε βράδυ παραλλαγες του ίδιου ονείρου: εχει γυρισει ή τον έχω βρει και ειναι εκει στα πόδια μου όταν ξυπνάω το πρωί και κοιμάται. Κι εγω δεν θελω να κουνηθώ για να μην τον ξυπνήσω. Και ενω παντα ενιωθα ευλογημένος που ειχα τοσο ζωντανά όνειρα που δεν ηξερα παντα αν ειναι αλήθεια, πλέον καθε μερα που ειναι να ξυπνήσω δεν με ενδιαφέρει να δω αν ειναι αλήθεια ή όχι, με νοιάζει απλα οτι γυρισε ο Λούπιν μου και ειναι εδω, παιζει στο κρεβάτι και θελει απλώς να ειναι ζεστος και ασφαλής. Και κάθε πρωί αναγκάζομαι να ξυπνήσω και να δω οτι άλλη μια μερα πέρασε και δεν ειναι εδώ ακόμα.
Το βράδυ πριν φύγει τον έβαλα μεσα για λίγη ώρα. Ητανε χαδιάρης και ήρεμος.
Μια βδομάδα και μια μέρα μετά δεν μπορω να πιστεψω ακομα οτι δεν θα ερθει, προσπαθω να αναλώνω τον χρόνο μου με το να δω τι θα κάνω μόλις έρθει, τι εξετάσεις θα κάνει και πως θα κανονισουμε για την στειρωση του. Εχω αποδεχθεί οτι έφυγε. Αλλα θα ξαναγυρισει...

3η μερα...

2008-03-30T11:28:00.002+03:00

Ποτέ δεν περιμενα οτι ενα σπίτι που ζουνε τεσσερις ανθρωποι θα μπορουσε να ειναι τοσο άδειο και τοσο ησυχο απο την απουσια ενος ζώου. Ποτε δεν περιμενα να νιωσω τετοια αγωνια, ανησυχια και απελπισια απο την απουσια ενος κατοικιδιου. Οκτω με εννια μηνες πριν, οταν ηρθε στο σπίτι δεν ηξερα ποτε ποσο δεμενος θα αισθανομουνα μαζι του σε τοσο συντομο χρονικο διάστημα.
Δεν υπάρχει χειροτερο πράγμα σ'αυτο το ψάξιμο απο το να βλεπεις γάτες που του μοιάζουνε στην περιοχη και τελικα να αποδεικνυεται οτι δεν ειναι αυτός. Δεν υπάρχει χειροτερο απο αυτο το φτερουγισμα οτι μπορει να τον βρηκα και μετα να βυθιζομαι αποτομα, χειροτερα απ'οτι πριν και σχεδον να κατηγορω τις ελπίδες που ειχα.
Ποτέ δεν περιμενα οτι μπορει να ζει ενας άνθρωπος με ενα τέτοιο κενο εκει, στο στηθος του, στην θεση της καρδιας του εξαιτιας ενος ζωου, προηγουμενως το ειχα ζησει μονο για άνθρωπο. Καθε φορα που μπαινω στο σπίτι ειναι μια δοκιμασια: στηνω αυτι μηπως ακουσω το κουδουνάκι του, μηπως τον ακουσω να τρεχει ή να νιαουριζει για χάδια, μπας και γυρισε ετσι ξαφνικα όπως έφυγε. Και δυο μερες τωρα υπάρχει μονο η απολυτη ησυχια. Εξω μου και μεσα μου.
Δεν μπορω να κατηγορησω κανεναν άλλον παρα εμενα. Εγω δεν τον φροντισα όσο και όπως έπρεπε και εγινε ο,τι έγινε. Ξερω ομως οτι δεν ειναι οτι τον ψάχνω απο ενοχες ή κάτι τέτοιο, τον ψάχνω συνεχεια και παντου γιατι τον λατρευω οσο πολυ λιγα πράγματα στον κόσμο.
Τριτη μερα σημερα που λειπει κι ελπιζω να αποδωσει κατι απ'ολα οσα κανω. Μου λειπει πολυ...

Ο Λουπιν αγνοειται...

2008-03-29T02:01:00.002+02:00

Απο τις 10 το πρωι σημερα (Παρασκευη) αγνοειται ο Λουπιν. Απο εκεινη την ωρα τον ψάχνω παντου γυρω στην γειτονια ακολουθωντας τις οδηγιες του MyCat.

Αν τον δει κανεις στην περιοχη κοντα στο τετράγωνο Παναγουλη - Τσιμισκη - Ιάσονος - Οικονομου στην Λάρισα, παρακαλω να επικοινωνησει μαζι μου στο 6946677272 (Δημητρης) και θα έρθω όσο πιο γρηγορα γινεται! Φωτογραφιες του μπορειτε να βρειτε αφθονες στο παρόν μπλογκ

Λουπιν...

2008-03-15T03:08:00.004+02:00

Πριν απο λιγες μερες πηγαμε παλι στο γιατρο, ολα καλα, κανονισαμε για την στειρωση. Την Δευτερα μαλλον θα παμε για την επεμβαση. Προς το παρον απολαμβανει να ξαπλώνει στο αγαπημενο του μερος με τις ώρες και να κοιμαται. Κι εγω εξακολουθω να τον χαζευω για ώρα, με ηρεμει οσο τιποτα σχεδον. Και τις πιο πολλες φορες αισθανομαι οτι οση ωρα τον κοιταω εχω ενα χαμογελο στο στόμα και τα ματια μου...

Βλέμμα

2008-03-02T02:40:00.002+02:00

Ποτε δεν ειχα γάτα και γι'αυτο ποτε δεν ηξερα ποσο καταπληκτικο βλέμμα μπορει να εχει μια γάτα...

Πολυ ύπνος

2008-02-22T02:31:00.008+02:00

Το κρεβάτι στο οποιο κοιμάται ειναι στο δωμάτιο μου. Και οταν τον βλέπω να κοιμάται (πολλες ωρες την μερα δλδ) δεν μπορω παρα να τον φωτογραφισω!

Βεβαια καμια φορα ξυπναει και με κοιτάει με ενα βλέμμα "καλα, τι κανεις εσυ τωρα εκει;"...

...μετα ριχνει μια εξερευνητικη ματιά στον χώρο...

..και μετα κανει κατι τέτοια οπως στην φωτογραφία και θελει χάδια και τέτοια. Ε αφηνω κι εγω τη μηχανη και παιζω μαζι του...

Ο Λουπιν κι ο χιονιάς

2008-02-17T12:14:00.003+02:00

Επειδη η Λουκρητια με ρωτησε για το πως παει τωρα μετα χιόνια, θα απαντησω με ντοκουμέντα. Χτες μπορει να χιονιζε απο τις 8 το απογευμα μεχρι το πρωι, μπορει να το εστρωσε καμια δεκαρια πόντους (αν και οι δρομοι δεν κλεισανε μεσα στην πόλη) αλλα ο λευκος γάτος, οπως καθε γάτα που σεβεται τον εαυτό της, την περασε σε υπνο βαθυ και συνεχόμενο όλη μερα. Και ιδου:

Αραχτος...

2008-02-15T14:42:00.002+02:00

Σημερα ειχε ήλιο και φυσικα δεν εχασε ευκαιρια να λιαστει στην βεράντα. Αγαπημένα του μέρη ειναι ενα παρτέρι (καποτε ειχε λουλούδια, στην προ-Λουπιν εποχη) και τα πατάκια. Στην φωτογραφια, με εχει δει και κανει χάδια και ακροβατικα στο πατάκι και καπου καπου γυρνάει να δει αν κοιτάω. Η ψωνάρα με εχει δει με την μηχανη στα χέρια και δεν αντιδρά καθόλου ασχημα, αντιθέτως ποζάρει κιόλας ο μοντέλος!

Μια μερα στον κτηνιατρο

2008-02-12T16:47:00.000+02:00

Καναμε λοιπόν την ερευνα μας, καταλήξαμε, εξοπλιστηκαμε με καινουργιο γατοφόρο (ειδικο κλουβάκι για μεταφορα γατας) και αποφασίστηκε να παμε στον γιατρο για εμβόλια και ο,τι άλλο χρειαζότανε. Ο Λουπιν ειχε πανω απο 4 μηνες να βγει απο το σπίτι σε κλουβάκι για να παει οπουδηποτε. Ο κτηνιατρος συνέστησε να βάλουμε το κλουβάκι καπου να το βλεπει για να το συνηθισει και μετα να τον βαλω μεσα για να τον παω στο κτηνιατρείο, οπως και εγινε. Η φυσικη του (μεγααααλη) περιέργεια τον εκανε να το εξερευνησει μεσα στο πρωτο μισάωρο απο την ώρα που το αφησα καπου στο σπίτι ανοιχτό.
Οταν ηρθε η ώρα να φυγουμε, μπήκε μεσα ο γατουλης μου και ξεκινησαμε. Την τελευταια φορα που τον κουβαλησα με το κλουβάκι του βεβαια ητανε παναλαφρος και τωρα αυτη ητανε η πιο βασικη διαφορα απο την αρχη. Τελος παντων, κουρνιασε στην μια γωνια του γατοφόρου και σε λιγο φτάσαμε. Απο τις εγκοπες του γατοφόρου τον ειδα που αμεσως εξερευνουσε τον χώρο και τους αγνωστους ανθρώπους. Μας περιμενανε γελαστοι και αμεσως πήγαμε ολοι μαζι, διποδα και τετράποδα προς ενα δωμάτιο, κατάλληλα διαμορφωμενο για όσα θα ακολουθουσανε. Ειχε ενα μεγαλο μεταλλικο τραπέζι στην μεση, παγκους γυρω γυρω, ντουλάπια, κατι μικροσκόπια, απ'ολα, πληρως εξοπλισμένο. Ο Λουπιν βγηκε ευκολα απο το κλουβι και ητανε ηρεμος. Κοιταζε τον χωρο γυρω γυρω, ητανε λιγο τρομοκρατημενος αλλα γενικα άνετος. Τον βαστουσα ελαφρά πανω στο τραπεζι και η κτηνιατρος ξεκινησε να τον ακροάζεται. Μια χαρα, ουτε αντεδρασε ουτε τιποτα, ηρεμος. Στην συνέχεια κοιταξε τα αυτιά του, το στόμα του, τα δόντια του, τα γεννητικα του όργανα και ψηλαφισε τα κοκκαλα της κοιλιας του. Τα αυτια του θελανε καθαρισμα, κατι που το ανεχτηκε σχετικα ανετα απο την κτηνιατρο αν και αντιδρουσε ελαφρως, απολυτα φυσιολογικα πράγματα όμως. Στη συνέχεια, πήρε δειγμα απο τα αυτάκια του να τα εξετάσει στο μικροσκόπιο. Βρηκε οτι ειχε ψώρα (ξυνοτανε πολυ μωρε ο καημενος τελευταια), μου ζητησε να το δω κι εγω στο μικροσκόπιο και του εκανε εναν καλο καθαρισμο, εβαλε φαρμακα και γενικα τον περιποιηθηκε μια χαρα. Στη συνέχεια του εβαλε θερμομετρο (απο πίσω παρακαλω), κατι για το οποιο με προειδοποίησε οτι θα αντιδράσει αλλα εμεινε ακινητος απολυτως, δεν εκανε τιποτα, τον θαυμασε μεχρι και η γιατρος! Φυσιολογικη η θερμοκρασια του (39,1), φυσιολογικο και το βάρος του στα 3μιση κιλά και ετοιμαστηκαμε για τον εμβολιασμό.
Τα απαραιτητα για το εμβόλιο δεν ητανε μεσα στο δωμάτιο αλλα καπου αλλου, ετσι η κτηνιατρος εφυγε να παει να τα φέρει. Μεχρι εκεινη την ωρα τον έπιανα ελαφρα. Μολις ειδε οτι εφυγε η γιατρος, ορμηξε επανω μου, στον ώμο μου και αρπάχτηκε απο εκει κανοντας μικρα μικρα ναζιαρικα νιαουρισματα. Ετρεμε λιγο ο γλυκος μου, τον χαιδευα και φανηκε να αισθανεται ασφάλεια εκει. Σε αυτο το σημειο αισθανθηκα ο απολυτος χαζογατομπαμπάς! Φανηκε να αισθανεται ασφάλεια πανω μου ο Λουπιν μου. Σε λιγο μπήκε η γιατρος και μετα κοπων τον ξαναεβαλα στο τραπέζι. Κυριος μπροστα στην κτηνιατρο φυσικα, περιμενε καρτερικα πανω στο τραπεζι να τελειωσει ολη η ιστορια. Η γιατρος ετοιμασε το (τετραπλό) εμβόλιο, του ανασηκωσε λιγο το δερμα και του το εκανε, χωρις να αντιδράσει καθόλου. Πιο πριν, του κοντυνε λιγάκι το τριχωμα στην βάση του λαιμου με ξυριστικη μηχανη, κατι που δεν τον ενθουσιασε κιόλας, και του έριξε μια αμπουλα για τους ψύλλους και αλλα παράσιτα.
Μετα και το εμβόλιο, αποχώρησε η κτηνιατρος και πλεον ειχε τελειωσει η επισκεψη μας. Μολις εφυγε παλι απο το δωμάτιο, ορμηξε ο Λουπιν πανω μου να γραπωθει για ασφάλεια, ακομα πιο δυνατα απο την άλλη φορα. Τον χαιδεψα για λιγη ώρα αλλα ακομα νιαουριζε σιγανα τρεμοντας, φοβισμένος λιγάκι ακομα απο ολη την διαδικασια. Φυσιολογικο νομιζω. Τελικα μπηκε ψιλοδυσκολα στον γατοφόρο αλλα ητανε ηρεμος. Μετα βγάλαμε το βιβλιάριο μας που αναγράφονται οι εξετάσεις, η επομενη εξεταση και τα φαρμακα που μας δωσανε να βαζουμε στα αυτιά του για την ψωρα για μια βδομαδα.
Φευγοντας απο το κτηνιατρειο ητανε αρκετα ηρεμος μεχρι να παμε σπιτι. Στο δε σπίτι ητανε λιγο υποτονικος. Αλλα την συνεχεια και τα συμπερασματα στο επομενο ποστ...

Τα "καθηκοντα"

2008-02-06T16:36:00.000+02:00

Σαν σωστός γατομπαμπάς, εχω και καποια καθηκοντα απέναντι στο γατί μου. Ωστόσο, κατοικίδιο δεν ξαναειχα, οποτε δεν ειχα ιδεα τι πρεπει να κανω. Ευτυχως όμως ειχα απόλυτη υποστηριξη κι ενημέρωση και δεν αγχώθηκα παρα πολυ. Ας τα παρουμε απο την αρχη όμως.
Ο Λουπιν ηρθε στα χέρια μου αποπαρασιτωμενος και υγιης. Αυτα που επρεπε να κάνω στην αρχη ειναι να του δινω καθε καποιο διάστημα μια πάστα στο στόμα για τα παρασιτα του εντέρου και την τακτικη αποπαρασίτωση του, καθε τρεις μηνες. Πιστεψτε με, δεν μου ητανε ευκολο να του δωσω το φαρμακο, επρεπε να τον πιάσω και να του το δωσω με μια συριγγα και ομολογώ οτι φοβόμουνα απίστευτα μην τον πονεσω, μην τον τραυματισω, μην μην μην... Απειρος βλεπετε. Το χάπι για την αποπαρασιτωση δεν ητανε τιποτα, πολυ πιο ευκολο. Ηρθε όμως η ωρα για τα..."χοντρα": εμβόλια και στείρωση.
Το πρωτο που ειχα να κανω ειναι να βρω τον κατάλληλο κτηνιατρο, κατι που μου το επισημανε παρα πολυ η...δωρητρια του Λουπιν και αυτη που ανελαβε την ενημερωση του αδαη "γατομπαμπά" Στοχαστή. Στην Λάρισα λοιπόν εντόπισα 4-5 καλα κτηνιατρεία. Απερριψα αμεσως τα κτηνιατρεια που ητανε ταυτόχρονα και pet shops ή κτηνιατρεία και για μεγαλα ζώα, του αγρου δλδ, δεν μου άρεσε η ιδεα να ειναι στο ίδιο ιατρείο με τέτοια ζώα. Ξεκινώντας λοιπόν την εξονυχιστικη εξερευνηση των κτηνιατρείων και των κτηνιάτρων εψαχνα τα εξης:

Καθαρο χώρο. Το ανυπερβλητο επιχειρημα "εσυ θα δεχοσουνα να κανεις εγχειριση σε βρωμικο χωρο;" που ακουσα απλα ενισχυσε την αποψη μου οτι πρεπει να βρω ενα κτηνιατρειο με πολυ καθαρο χώρο που να με γεμίζει με αυτοπεποίθηση οτι θα φερω τον Λουπιν σε εναν χώρο καθαρο, υγιη και κατάλληλο για καθε ιατρικη δραστηριότητα
Καλό ανθρωπο. Ο/Η κτηνιατρος ήθελα να ειναι πανω απ'ολα καλός άνθρωπος, να μου εξηγει τα πάντα, προθυμος, διαθεσιμος 24 ωρες, ενημερωμένος, επιστημονας και να με πειθει να του εμπιστευτω την υγεια του λατρεμενου μου Λούπιν
Χρησιμες λεπτομερειες. Ο χώρος, τα εργαλεια, οι τιμές, οι εγκαταστάσεις, καθε μικρη ή μεγάλη λεπτομέρεια θα ητανε χρησιμη για να με πεισει, να με κανει να εμπιστευτω την υγεια του.

Ξεκινώντας λοιπόν, βρηκα τα εξής:
Κτηνιατρειο Α
Κοντά στο σπίτι μου υπάρχει ενα μικρό κτηνιατρειο που χρόνια τωρα το βλέπω. Εμαθα οτι δεν ειναι και pet shop και ειπα να δοκιμασω να δω περι τινος προκειται. Δεκα λεπτά μετα την εισοδο μου στο μαγαζί, βγηκα αποφασίζοντας οτι δεν θα εφερνα ποτε κανενα ζώο εκει μεσα. Βρωμικο, σκοτεινο, με εναν κτηνιατρο μυστηριο που δεν μου γεμιζε το ματι. Δεν χρειάστηκε να δω και πολλα, απορριφθηκε πολυ γρήγορα
Κτηνιατρείο Β
Απο αυτο το κτηνιατρείο πήρα τα χάπια αποπαρασιτωσης που του έδωσα. Επι τη ευκαιρια ρωτησα και ο,τι ηθελα. Πολυ καλός χώρος, ξεχωριστό διαμερισμα μεσα στον χώρο για ιατρείο, φορουσανε ρόμπες οι δυο γιατροι, το μαγαζι δεν ητανε pet shop αλλα απλα πουλούσε αξεσουάρ, τροφες και διάφορα. Η πιο συχνη απαντηση στις ερωτησεις μου ητανε "φερτον και θα δουμε". Πολυ γενικες οι πληροφοριες, μου προτεινανε αντι για ενα κανονικο εμβόλιο και δυο επαναλήψεις, μονο ενα εμβόλιο λόγω ηλικιας του (7 μηνων) και γενικα δεν με πεισανε.
Κτηνιατρείο Γ
Καινουργιο, το εβλεπα καθε βράδυ με το αμαξι όταν γυριζα στο σπίτι και ειπα να παω. Παρα πολυ καλός ο κτηνιατρος, αναλυτικος, μου εξηγησε τα πάντα, δεν μου αφησε καμια απορια και γενικα ητανε πολυ φιλικος. Ο χωρος καλός, καθαρος, δεν ητανε pet shop, ειχε ενα μερος του ιατρειου ως χειρουργείο και οι τιμες του ητανε καλές.
Κτηνιατρείο Δ
Μου το προτεινε θεια μου καθηγητρια σε ΤΕΙ σε τμημα Ζωικης Παραγωγης. Ψιλομακρια απο το σπίτι αλλα δεν με ενοιαζε ιδιαιτερα αυτό. Ο καλύτερος χωρος απ'ολα οσα πηγα μεχρι τωρα, πεντακαθαρο, με ξεχωριστα δωμάτια-χειρουργεια με αψογες εγκαταστάσεις, καλοφωτισμένο και γενικα παρα πολυ καλό. Το ειχε ενα ζευγάρι κτηνιάτρων, μιλησα με τον συζυγο και μου τα εξηγησε όλα. Ηξερε τα παντα, γνωστης καθε λεπτομερειας, ηρεμος, φιλικος, υπομονετικος, καταλαβαινε τις αποριες και την νευρικότητα μου και οι τιμες ητανε παρα πολυ καλές. Προθυμος να βοηθησει ανα πασα στιγμη, διαθεσιμος 24 ωρες και γενικα ο,τι καλυτερο βρηκα. Κι επειδη τα καλα πρεπει να λεγονται και δεν το θεωρω διαφημιση, προκειται για το κτηνιατρειο στην Ανθίμου Γαζη 25, στην Λάρισα, των Επη Μιχη-Ζεγγου και Κωνσταντίνου Ζέγγου.
Φυσικα, διάλεξα την τελευταια περιπτωση, σιγουρος για την επιλογη μου και για το καλό του Λούπιν.
Το ποστ συνεχιζεται με τα όσα εγιναν εκει σημερα...

Πως παχυνε ετσι;;;;

2008-02-01T12:02:00.000+02:00

Θρεφτάρι γινεται σιγά σιγά ο Λουπιν!Και πως να μην γινεται, ολη μερα την περνάει οπως φαινεται στην φωτογραφια, αραχτος. Στην παραπάνω φωτογραφια φαινεται σε εναν μαραθώνιο ξαπλας σε ενα αγαπημένο γατο-στέκι, στο χαλάκι της βεράντας, διπλα στα λουλούδια - θυματα του.

Ο Λούπιν κι η σκιά του

2008-01-07T12:34:00.000+02:00

Σε ενα απο τα αγαπημένα του μέρη στο σπίτι, μπροστα απο το παραθυρο που καθεται και χαζευει τον εξω κόσμο και ελεγχει την εναέρια κυκλοφορια απο περιστέρια, δεκαοχτουρες και λοιπά "ενοχλητικα" ιπτάμενα!

Παρασπονδιες

2007-12-27T01:15:00.000+02:00

Ο Λουπιν περνάει τα βράδια του συνηθως έξω, σε ενα μικρό μπαλκονάκι για να κοιμαται με την ησυχια του και να μπορει να τρωει και να κανει την αναγκη του οποτε θελει. Πολλες βραδιες όμως τον παιρνω κρυφά μεσα στο δωμάτιο μου. Το λατρευει. Εχει ζέστη και χάδια βλέπετε και δεν λεει ποτε όχι σε κανενα απο τα δυο. Στην αρχη, για 10-20 λεπτά τριβεται στην αγκαλια μου. Με το κεφάλι του κρυβει το πηγουνι μου και βολευεται στο στέρνο μου ή την κοιλια μου εφόσον ειμαι ξαπλωμένος. Μετα βολευεται καλύτερα για ύπνο. Ψευτοδαγκώνει μερικες φορες για να μην τον ενοχλω με πειράγματα και χάδια συνεχεια και ξαπλώνει να κοιμηθει. Συνηθως δε κοιμάται τελειως ανώμαλα, σε στάσεις που δεν μπορουσα να φανταστω οτι μπορει να ειναι βολικες για ενα ον για υπνο. Εκει, γουργουριζει ελαφρά και κοιμάται. Σπάνια αλλάζει θέση για να βολευτει ξανα και συνεχιζει.
Ετσι κι απόψε. Θα δουμε σε λίγο ταινια μαλιστα. Το Τάγμα του Φοινικα μάλλον.
Καληνυχτα σε όλους σας, εχετε όλοι τις πιο ζεστες ευχες του Λουπιν για χαρουμενες γιορτες...

Το κυνηγι της Μύγας: ντοκουμεντα!

2007-12-02T01:26:00.000+02:00

Ειναι παντου
Ειναι έτοιμος ανα πάσα στιγμη
Δεν τις σκοτωνει απλα. Τις καταβροχθιζει!
Δεν ειναι βάτραχος
Δεν ειναι σαυρα
Ειναι ο Λούπιν ο γάτος!

Τι έχει αλλάξει ο Λουπιν στο σπίτι

2007-11-17T14:50:00.000+02:00

Ο Λουπιν ειναι σχεδόν τέσσερις μήνες στο σπίτι. Πολλά εχουνε αλλάξει απο τότε που ήρθε στην ζωη μας:

- Εχω ξεχάσει πως ειναι να έχω χέρια χωρις γρατσουνιες και σημάδια απο νυχιες ή δαγκωματιές
- Κανένα πόδι που κυκλοφορεί χωρίς κάλτσα ή παπουτσι δεν μένε αδάγκωτο! Ο,τι έχει δάχτυλα δαγκώνεται!
- Δεν βολευόμαστε. Μας βολευει ο Λούπιν ωστε να ξαπλώσει πανω μας
- Χαμογελάμε πιο πολυ. Ολοι.
- Τα φυτά τρέμουν στην θέα του.
- Οι μύγες έχουνε μειωθεί κατα 80%. Τις τρώει.
- Μάθαμε οτι τα χαλιά δεν ειναι για να καλύπτουνε το πάτωμα αλλα για να χώνεται απο κάτω τους μια μεγάλη λευκή γάτα και να κάθεται να συλλογίζεται
- Ο,τι μοιάζει με μύγα, ειναι μύγα και πρεπει να κυνηγηθεί. Ακόμα κι αν χτυπησουμε το κεφάλι μας σε ενα σημάδι στην πόρτα.
- Πίσω απο κάθε γωνία μπορει να κρυβεται Αυτός! Και θα επιτεθει!
- Αναθεωρησαμε το οτι οι γάτες κοιμούνται κανονικά. Ειναι εκπληκτικό το σε πόσες στάσεις μπορει να κοιμηθεί μια γάτα.
- Εμαθα οτι ένας γάτος μπορει να καθισει σαν την Σφίγγα της Αιγύπτου και να κοιμηθεί. Ή έστω να σε πεισει οτι κοιμάται μεχρι να επιτεθει.
- Κορδόνια, δαντέλες, σκοινιά και λοιπά που κρεμονται ΠΡΕΠΕΙ να κυνηγηθούνε /ταλαιπωρηθούνε / δαγκωθούνε /γρατσουνιστούνε. Γι'αυτό υπάρχουνε εξάλλου...

Το αγαπάω πολύ αυτό το λευκό γατί!

Οταν ο Λουπιν συνάντησε ένα χαλί!

2007-10-24T13:20:00.001+03:00

Ο Λουπιν κοιμάται τα βράδια σε μια μικρή βεραντούλα της κουζίνας μας. Αφου λοιπόν ξυπνήσει με το πρώτο φως και αφου του ανοίξουνε την πόρτα οι δικοι μου που ξυπνάνε κατα τις 7 τοτε θελει χάδια για λίγη ώρα. Όταν εχει τριφτεί, στριμωχτεί και βολευτει όπως μόνο αυτός θέλει τότε αρχιζει παλι την εξερευνηση: ψάχνει παλι όλο το σπίτι και κοιτάει τα πάντα απο κοντά. Όταν ξυπνήσω, έρχεται στην αγκαλία μου για νεα δόση χάδια φυσικά. Όταν πάω να φτιάξω δημητριακα μου (χαζοδημητριακα όπως τα λεει γνωστη μπλογκερ...) τοτε ασχολειται με μια μεγάλη λατρεια του: τα δάχτυλα και γενικα οι πατουσες. Βασικά, πρεπει να ειναι η εκδικηση μου επειδη ποτέ δεν φοραω παντόφλες. Δαγκώνει, γρατσουνάει, παιζει και γενικά ασχολείται με τα δάχτυλα μου. Στην συνέχεια ερχεται στην αγκαλια μου για να με δει να τρωω και πολλες φορές θελει κι ενα μεζε απο δημητριακα. Δεν του δίνω και απλα καθεται και με κοιτάει. Μετα θελει λίγα χάδια και αποχωρεί. Συνηθως παει στην βεράντα για να ξαπλώσει καπου ζεστά (όταν δεν καταστρέφει τα φυτά της μανας μου). Σημερα λοιπόν το βρήκα όπως φαινεται στις φωτογραφίες, σε ενα διπλωμένο χαλί στην βεράντα!

Εχει μια μεγάλη λατρεία να χώνεται σε τετοιους χώρους. Όποτε βλέπει σακουλες ΠΡΕΠΕΙ να μπει μεσα τους, ακομα κι αν εχουνε πράγματα μεσα. Το ίδιο ισχυει για καθε ειδους κουτιά και γενικά πράγματα που δημιουργούνε κενους χώρους. Όπως το παραπάνω χαλί...

Κάθε φορά που τον βρισκω σε ενα τέτοιο χώρο, απλα καθεται και με κοιτάει με αυτό το βλέμμα! Δεν φευγει, δεν αντιδρά νευρικά, δεν κανει τίποτα άλλο απο το να με χαζευει απο εκει που βολευτηκε

Με αφηνει και να πλησιάσω και να τον φωτογραφίσω μάλιστα. Πότε φευγει απο εκει; Φυσικά, όποτε θέλει αυτος και μόνο!

Μια βροχερη μερα

2007-10-08T15:45:00.001+03:00

Σημερα ήτανε μια βροχερή μερα στην Λάρισα. Απο το βράδυ κιόλας εβρεχε και ειχε ψιλοκρύο. Κατα συνέπεια ο Λουπινακος μου την εβγαλε όλη μερα να γυρναει απο εδω και απο εκει. Ανακαλυψε την φωτογραφικη μου τσάντα ανοιχτη και κοιμήθηκε ακουμπώντας πάνω της...

...για πολλή ώρα...

Άραξον...

2007-10-03T13:27:00.000+03:00

Όλο στα κρεβάτια και τα μαξιλάρια αυτό το γατί πια. Τύπος Άραξον δλδ...

Μολις ξυπνησε...

2007-09-23T17:30:00.001+03:00

Κοιμαται...

2007-09-06T13:49:00.001+03:00

Επέτειος

2007-09-01T16:19:00.000+03:00

Σε λίγες μέρες ο Λούπιν κλείνει έναν μήνα στην ζωή μου. Έναν μήνα δίπλα μου, στην καθημερινότητα μου, στο σπίτι μου, στην οικογένεια μου, στην ψυχή μου. Και είναι ο πρώτος μήνας στην ζωή μου που ζω με ένα κατοικίδιο και με τόση καθημερινή επαφή με ένα τόσο όμορφο ζωντανό πλασματάκι.
Έχω μια βάσιμη υποψία οτι ο άνθρωπος που μου πήρε τον Λουπιν το έκανε εν μέρει επειδή είχα δηλώσει οτι ήμουν σκυλόφιλος. Και όπως φαίνεται πλέον δεν είμαι και γι'αυτό δεν φταίνε τόσο τα σκυλιά (που ακόμα τα αγαπώ) αλλά οι γάτες και ο εκπρόσωπος τους πιο συγκεκριμένα που ζει μαζί μου. Σε αυτόν τον μήνα με έχει αλλάξει πολυ η συμβίωση με έναν γάτο. Με έχει κάνει να χαμογελάσω πιο πολυ,πιο ζεστά, πιο εύκολα, με έχει κάνει να γελάσω με τα παιχνίδια του, την αδεξιότητα του και τις ζημιες του (όχι, δεν με χάλασε που έσπασε μερικα πράγματα). Τον έχω χαζέψει αρκετή ώρα να κοιμάται, ενα θέαμα που με έχει ηρεμήσει πιο πολυ απ'όσο περίμενα.
Αυτός ο γάτος με έχει κάνει πιο χαρούμενο άνθρωπο.

Μεσα στο βιβλίο λεμε αυτο το γατι!

2007-08-28T01:28:00.000+03:00

Ο Λουπιν πρόσφατα ανακάλυψε το γραφειο μου για μερος να παιρνει εναν υπνάκο. Μάλιστα για να ανεβει στο γραφειο κανει ολοκληρη διαδρομη (κρεβάτι-καρεκλα-γραφείο) αλλα το απολαμβάνει όπως φαινεται. Όσες φορες κι αν τον κατεβασα επανήλθε και ξαναξάπλωσε. Προφανως δεν ωφελει να του κανω παρατηρήσεις. Αρκει να θελει μερικα πράγματα ο ίδιος. Πολλες φορες τον χαζευω να κοιμάται, ειναι ακρως χαλαρωτικό τελικά.

Οταν πρεπει...

2007-08-24T01:15:00.000+03:00

Όταν πρέπει να κοιμηθεί κοιμάται οπουδήποτε βολεύει, ακόμα και πάνω στο γραφείο μου ανάμεσα σε διάφορα

Ναι, ναι, ναι...

2007-08-21T14:32:00.001+03:00

Ο Λουπινάκος μου πια μεγαλώνει συνεχεια και τα αυτακια του δεν φαινονται τεράστια σε σχέση με το υπόλοιπο σώμα του! Και το γιορτάζει το καμαρι μου. Πως; με πολυ ύπνο... Σκέτο party animal δλδ.

Δυο εβδομάδες

2007-08-19T10:21:00.000+03:00

Ο Λουπιν ειναι ηδη δυο εβδομάδες στο σπίτι. Μεσα σε αυτες τις δυο εβδομάδες έμαθε να χρησιμοποιει την άμμο υγιεινης του, μεγάλωσε αισθητά, εμαθε τον χώρο άψογα, έσπασε δυο πράγματα μεσα στο σπίτι χωρις να στεναχωρηθω ιδιαιτερα (τα μισουσα και τα δυο), καταφερε να φτάσει πανω στο κλιματιστικό και αναγκαστηκαμε να τον "συμμορφωσουμε" αρκετες φορες για να μάθει όσα πρεπει.

Ποτε δεν ειχα κατοικίδιο δίπλα μου για τόσο καιρό, καθε μερα, συνεχεια. Σε αυτες τις δυο εβδομάδες με λάτρεψε, ζητουσε την προσοχη μου με τον δικο του υπέροχο τρόπο που δεν μπορω να αρνηθω, με φοβηθηκε, με απεφευγε επειδη του έβαλα τις φωνές ή τον χτυπησα. Ωστόσο, ειναι υπέροχο να τον εχω εδω στο σπίτι, να ζει μαζι μου και δίπλα μου...

Απορια

2007-08-10T15:16:00.000+03:00

Πόση ώρα μπορει να ασχολειται ενα γατί με μια μπαλίτσα απο αλουμινόχαρτο;
...
...
...
...
Μάλλον ΠΟΛΥ!

Πίνοντας

2007-08-08T13:56:00.000+03:00

Ήπιαμε λίγο γαλατάκι σήμερα...

Ημέρα 1η: πράγματα που τον εντυπωσιάζουνε

2007-08-06T18:32:00.000+03:00

Ο λαιμός μου
Τα καλώδια του υπολογιστή
Η φουστα της μάνας μου
Η μασχάλη μου, ειδικά ιδρωμένη
Ένα κομμάτι αλυσιδιτσα που περισσεύει απο ένα έπιπλο
Τα παπούτσια
Ο σβέρκος μου (μάλιστα τον πήρε και λίγο εκεί)

Αυτός είναι

2007-08-06T12:35:00.000+03:00

Ένας γάτος που τον λένε Λουπιν

2007-08-06T12:05:00.000+03:00

Απο χτες έχω έναν νέο συγκάτοικο πια, έναν γάτο. Ο Λούπιν λοιπόν είναι το πρώτο κατοικίδιο που είχα ποτε στην ζωή μου και απο χτες είναι δικός μου. Πήρε το όνομα του απο εδω και τον ονόμασε έτσι η κοπελα που μου τον πήρε καθότι ερωτευμένη μάλλον με τον χαρακτήρα.
Όπως είπα και πιο πάνω, δεν είχα ποτέ κατοικίδιο στο σπίτι, πέρα απο κάποια ψαράκια. Ποτέ δεν ειχα ενα μικρό ζωο να επικοινωνώ και να ζω μαζί του, οπότε αυτό το μπλογκ θα είναι ένας ειδος ημερολογίου για την ζωή με έναν γάτο και πως ένας άσχετος απο γάτες μαθαίνει να ζει μαζί του.